Poradnik dla zielonych.

Wersja Pdf poradnika - tutaj.

Przydatne pojęcia.

Repozytorium – zbiór aplikacji znajdujących się na serwerach, gotowych do natychmiastowej instalacji.
Konsola (terminal) – urządzenie służące do wykonywania czynności z poziomu wiersza poleceń.
Pakiet (paczka) – w dużym uproszczeniu możemy porównać ją do windowsowej „instalki”, pamiętajmy jednak, że jest to ogromne uproszczenie. Pakiety Ubuntu mają inne rozszerzenia niż te znane z windowsa. Najpopularniejsze to „tar.gz”, „tar.gz2", „deb”. Przypominam jednak, że nazwa "paczka" jest nazwą umowną, pliki "tar.gz" to skompresowane źródła.
Menedżer pakietów Synaptic – instalator pozwalający na instalację/usuwanie różnych pakietów np. kodeków.
Menedżer aktualizacji – jak nazwa wskazuje odpowiada on za aktualizację systemu.
Menedżer okien - program, który pozwala na operacje na oknach - zmiana rozmiaru, przesuwanie itp.
Środowisko graficzne – na to składa się pulpit, panele, dedykowane programy (np. menadżer okien, konfiguratory) itp. , Linux oferuje wielki wybór w tej kwestii, najpopularniejsze środowiska to GNOME i KDE. Domyślnym dla Ubuntu jest GNOME.
Root – to tradycyjna nazwa uniksowego konta, które ma pełną kontrolę nad systemem, aby nadać sobie prawa należy przed poleceniem wpisać "sudo".
Compiz Fusion – program zapewniający naszemu Linuksowi bajerki i wodotryski na pulpicie.
GUI - „naturalnym” środowiskiem pracy Linuksów jest tryb tekstowy, GUI to nic innego jak graficzny sposób prezentacji informacji ułatwiający pracę.
GRUB – jest to program rozruchowy umożliwiający uruchomienie Linuksa i wybór między systemami.
Gedit - domyślny dla GNOME, czyli i dla naszego Ubuntu, edytor tekstu.
Plik sources.list - lista naszych repozytoriów.
Kernel (jądro) - podstawowa część systemu operacyjnego, która jest odpowiedzialna za wszystkie jego zadania.
Wubi - narzędzie umożliwiające instalację Ubuntu "wewnątrz" Windowsa.
Wine - oprogramowanie umożliwiające uruchomienie aplikacji przeznaczonych dla Microsoft Windows w środowisku systemu klasy Unix.

Skąd pobrać Ubuntu?

Pamiętajcie Ubuntu jest DARMOWĄ dystrybucją, nie płaćcie za nią nigdzie choćby złotówki! Tutaj możecie pobrać, a tu zamówić oryginalną płytkę ZA DARMO, nawet bez kosztów przesyłki! Tutaj opis jak poprawnie wypełnić formularz. Na naszym forum jest założony wątek (tutaj drugi) gdzie możecie odnaleźć osobę z okolicy która odda wam Linuksa.
Osobiście zalecam pobierać wersje 9.10 i 8.04 LTS.


LinuxMint

Mint jest dystrybucją opartą i w 100% kompatybilną z Ubuntu. Cechuje ją bardziej przyjazne podejście do kwestii użycia kodeków. Także interfejs jest moim zdaniem ciekawszy i bardziej przyjazny użytkownikowi. Zapraszam do zapoznania się z Heleną.
Polska strona i forum minta.

"Wersje" Ubuntu.

Wydawcy Ubuntu proponują nam prócz "standardowej" wersji zaopatrzonej w GNOME dwie inne:
Xubuntu, system jest zoptymalizowany dla słabszych komputerów dzięki użyciu "lekkiego" środowiska Xface.
Kubuntu, system korzysta ze środowiska graficznego KDE.
Obie dystrybucje stosują te same numery i nazwy (także LTS) co Ubuntu.
Lubuntu- jest to najnowszy projekt zapatrzony w "super lekkie" środowisko LXDE, więcej można przeczytać tutaj.

Ubuntu LTS.

LTS (Long Term Support) jest wersją o przedłużonym wsparciu. Jeśli nie "gonimy" za nowszymi wersjami lub mamy z nimi kłopot LTS jest dobrym wyborem. Tutaj można pobrać "obowiązującego" LTS-a - 8.04.

Wszystkie wskazówki przetestowałam na 8.04 LTS, 8.10, 9.04, 9.10 i wubi tych wersji.



Sposoby instalacji Ubuntu.

Systemy Linux oferują nam kilka możliwości instalacji:
LiveCD - system uruchamia się z płyty CD, DVD, bez instalacji na twardym dysku. Oczywiście po uruchomieniu mamy do dyspozycji wszystkie dołączone oprogramowanie. Minusem tego rozwiązania jest stosunkowo długi czas uruchamiania systemu i możliwość "mulenia" w czasie pracy.
Wubi - unikalne narzędzie dostępne tylko dla Ubuntu. Instalujemy Linuksa tak jak każdy inny windowsowy program. W czasie uruchamiania systemu dokonujemy wyboru Windows/Linux. Tak zainstalowany system może działać nieco wolniej. Osobiście polecam to rozwiązanie do nauki.
Wirtualna maszyna - umożliwia instalację systemów na wirtualnych dyskach, w osobnym programie, bez dotykania fizycznego dysku.
Normalna instalacja - nie jest trudna choć wymaga przygotowania. Wspomnę tylko, że Linux obsługują inne partycje niż te znane z Windowsa. Polecam tą demonstrację . Instalator w prezentacji różni się nieco od tego z wersji 8.04, 8.10 i 9.04 ale nie jest to znaczącym utrudnieniem.


ext4

ext4 jest "nowym" szybszym systemem plików. Dzięki przesiadce na 4 mój system uruchamia się o 20s szybciej!
Moim zdaniem najłatwiejszym sposobem przygotowania partycji ext4 jest użycie programu Gparted który od wersji 0.4.2 obsługuje 4.
Możliwa jest też konwersja bez formatowania ale mogą pojawić trudne do usunięcia problemy.
Na ext4 możemy instalować tylko Ubuntu od wersji 9.04!


Sposoby aktualizacji do nowszych wersji.

Nowa instalacja - formatujemy wszystkie partycje, stawiamy system na "nowo", oczywiście tracimy wszystkie dane.
Instalacja bez formatowania partycji "/home" - formatujemy jedynie partycję z systemem na której instalujemy nową wersję, nie tracimy danych zapisanych na "home".
Automatyczna aktualizacja - chyba najbardziej wygodny sposób, instalujemy jak każdą inną aktualizację poprzez menedżer. Aktualizacja pojawia sie nieco później niż premiera i dotyczy tylko wersji stabilnych.

Przed właściwą instalacją systemu proponuję uruchomić system w sesji LiveCD. Pozwoli to na sprawdzenie kompatybilności naszego sprzętu. Wskaże, także inne możliwe problemy.


Pełne "spolszczenie" systemu.

Najprawdopodobniej po pierwszym uruchomieniu systemu twoje Ubuntu nie będzie w pełni dysponowało polską wersją językową. Możemy temu szybko zaradzić: System→Administracja→Język.



W otwartym oknie w sposób nie wymagający specjalnego opisu zainstalujemy pełną obsługę wybranego języka.


Manual po polsku.

Jeśli chcesz skorzystać ze wskazówek manuala po polsku musisz wykonać kilka prostych czynności. Instrukcję znajdziesz tutaj.
Może się tak zdarzyć, że niektóre elementy pozostaną w oryginale.


System katalogów Ubuntu.

System katalogów Linuksa jest zupełnie inny niż windowsa. Nie szukajcie „Program Files”, w ubunciaku go nie znajdziecie. System Linux instaluje się na partycji oznaczonej „/”. Ważnym elementem jest też katalog domowy oznaczany jako „/home”. Klik w Miejsca i macie wszystko do dyspozycji.
Myślę, że na początek tyle wystarczy.


Co na początek?

Na początek proponuję pobrać i zainstalować aktualizacje. Na górnym pasku w strefie powiadomień (po prawej stronie) powinna wyświetlać się informacja o dostępnych aktualizacjach (wieloramienna gwiazdka). Możemy też uruchomić: System→Administracja→Menedżer aktualizacji , przy pierwszym uruchomieniu może ich być sporo.
Po aktualizacji, proste zabawy z wyglądem:

Upiększanie Ubuntu
Ubuntu jak MacOS

Zapraszam wszystkich na blog Adriana, mnóstwo poradników "krok po kroku".


Często zdarza się, że aplikacje posiadają wersje odpowiednie dla środowiska graficznego. Warto to sprawdzić przed instalacją.



Instalacja programów z repozytoriów.

Chcąc instalować programy z repo nie jesteśmy zmuszeni do biegania po sieci w poszukiwaniu instalek.
Wystarczy, że klikniemy Programy→Centrum oprogramowania Ubuntu (dla 8.04, 8.10, 9.04 Programy→Dodaj/Usuń), a ukaże się nam spora lista dostępnych aplikacji podzielonych na kategorie.
Aby zainstalować wybraną aplikację zaznaczamy okienko i klikamy zastosuj zmiany, odwrotnie postępujemy kiedy chcemy usunąć aplikację.



Programy z repo możemy, także instalować przez konsolę (uruchamiamy: Programy→Akcesoria→Terminal), prostym poleceniem:

Gdzie epiphany to nazwa aplikacji – przeglądarki internetowej .
Jeśli chcemy usunąć:

Ważne. Po wydaniu polecenia w konsoli zostaniemy poproszeni o podanie hasła. W czasie wpisywania będzie ono niewidoczne.


Menedżer Synaptic.

Synaptic oferuje nam bogatą ilość funkcji.
Uruchamiamy: System→Administracja→Menedżer pakietów Synaptic
W polu szybkie wyszukiwanie wpisujemy „compiz”, pojawią się nam pakiety compiza, zaznaczamy do instalacji pakiet „compizconfig-settings-manager” (programik odpowiedzialny za ustawienia compiza), teraz klik na zastosuj. Zainstalowany program: System→Preferencje→Menedżer Ustawień Compiz.



Usuwamy pakiety odwrotnie. Musimy wiedzieć, że często zaznaczając jeden pakiet system automatycznie zaznacza pakiety powiązane, więc zalecam ostrożność.
Przydatną funkcją synaptica są filtry. Ciekawym filtrem jest ten wyszukujący uszkodzone pakiety. Możemy je w łatwy sposób naprawić, przeinstalować.


Instalacja aplikacji z "paczek .deb".

Paczki .deb instalują się „automatycznie”. Wystarczy, że pobierzemy paczkę np. aplikację Ultamatix

http://ultamatix.com/#Contents

Download na dole strony. Po ściągnięciu klikamy na ikonkę, uruchomi się instalator który wszystko zrobi za nas.



Aplikacje znajdziemy: Programy→Narzędzia systemowe→ Ultamatix
Ultamatix pomoże nam w prosty sposób zainstalować mnóstwo programów i gier.


Instalacja pakietów .bin

Instalacja tych pakietów też nie należy do trudnych. Po ściągnięciu pakietu otwieramy menu kontekstowe (PPM) i wybieramy "Otwórz za pomocą innego programu...". Teraz na dole okna wybieramy "Własne polecenie" i wpisujemy "sh". Polecenie to spowoduje uruchomienie konsoli a po chwili pojawi się graficzny instalator.


Kompilacja programów ze źródeł

Posłużę się tu linkiem (wskazany przez panjandrum). Lecz ze względu na duże prawdopodobieństwo wystąpienia problemów odradzam ten sposób instalacji początkującym. Kompilacja ze źródeł.
Jeśli jednak zapragniesz przygody z kompilacją musisz się przygotować, że po wydaniu polecenia "./configure" czy "make" ujrzysz listę (czasami sporą) błędów (np źródło jest nie odpowiednie do jądra) lub brakujących pakietów. Najlepszym rozwiązaniem jest dokładne wczytanie się w komunikat, zazwyczaj jest w nim podane rozwiązanie, którym może być np instalacja dodatkowych pakietów w menadżerze synaptic.
Polecam, także ten wątek.


Jeśli DVD nie działa.

Prawdopodobnie wasze Ubuntu nie będzie mogło odtwarzać DVD. Można to sprawdzić uruchamiając odtwarzacz Totem. Programy→Dźwięk i obraz→Totem. Rozwiązaniem jest instalacja kodeka "libdvdcss2" w Menedżerze Synaptic, bądź przez konsolę, wydając polecenie:

Jeśli masz kłopoty z kodekami tutaj znajdziesz rozwiązanie.


Sources.list

Lista naszych repozytoriów przechowywana jest w pliku /etc/apt/sources.list. Możemy ją obejrzeć i edytować. Plik otwieramy wydając polecenie:

Na początku proponuję zostawić ją bez zmian.


Edycja Sources.list

Jeśli jednak zechcesz dokonać zmian w swoich repozytoriach możesz to zrobić w bardzo łatwy sposób. Otwieramy plik poleceniem podanym wyżej, zaznaczamy repozytoria do usunięcia i je usuwamy. Wklejamy swoje i klikamy "zapisz". Tutaj można zobaczyć listę moich repozytoriów z którymi nie mam żadnych problemów (dla 8.10!). Na forum jest założony wątek poświęcony sources.list.
Po dodaniu nowych czy usunięciu repozytoriów konieczne jest wydanie polecenia:

Powinniście też wiedzieć, że niektóre aplikacje np. Ultamatix umieszczają w pliku własne repozytoria, które są niezbędne do poprawnego działania programu. Są one oznaczone: "#ULTAMATIX REPOS START", "#ULTAMATIX REPOS END".
W razie wystąpienia problemów z kluczami repozytoriów polecam ten wpis.


Compiz Fusion.

Dzięki CF (od Compiz Fusion) możemy uczynić nasz pulpit bardzo efektownym.



Uruchamiamy: System→Preferencje→Menedżer ustawień CompizConfig (aby zainstalować patrz "Menedżer Synaptic"), klikamy na Efekty, zaznaczamy okienko przy Animations Add-On i klikamy na Animacje, teraz możemy ustawić efekty zamykanych, otwieranych i minimalizowanych okien. Zabawy z Compiz Fusion


Simple CompizConfig Settings Manager.

Użytkowanie menedżera ustawień CF może początkującym sprawiać kłopoty . Alternatywą może być menadżer Simple Compizconfig. Instalujemy go poprzez Menedżer Synaptic. W polu "szukaj" wpisujemy "simple-ccsm" i zaznaczamy "do instalacji". Uruchamiamy: System→Preferencje→Simple CompizConfig Settings Manager.



Menu programu jest bardzo intuicyjne i proste w użyciu. Bez trudu zmienimy efekty okien (zakładka Animacje) czy ilość pulpitów (zakładka Pulpit).


Emerald Theme Manager.

Emerald jest kolejnym narzędziem pozwalającym uczynić nasz system bardziej efektownym. Instalujemy w Synapticu, wyszukujemy i zaznaczamy do instalacji pakiet "emerald". Uruchamiamy: System→Preferencje→Emerald Theme Manager.
Tutaj odnajdziecie tematy emeralda.


Compiz Fuzion Icon.

CFI jest aplikacją pozwalającą w łatwy sposób dokonywać wyboru narzędzi zmieniających wygląd naszego pulpitu. Program dostępny jest do instalacji w "Dodaj/Usuń". Uruchamiamy: Programy→Narzędzia systemowe→Compiz Fuzion Icon. Na panelu w strefie powiadomień pojawi się ikona programu. Klikamy PPM i mamy dostępne menu programu. Na gnome-look odnajdziemy motywy dla każdego menadżera.


Niezadowalający wygląd czcionek.

Użytkownikom pracującym tylko na windowsach czcionki Ubuntu wydadzą się "dziwne". Tutaj możecie poznać sposób instalacji dowolnej czcionki. Przyjaznym amatorom sposobem instalacji czcionek MS jest użycie aplikacji Ultamatix. W zakładce Miscellaneous zaznaczamy okienko przy Extra Fonts i klikamy Install.



Po instalacji będziemy dysponowali imponującą liczbą czcionek.


GG w Ubuntu.

Oczywiście ten popularny komunikator jest dostępny także dla naszego Ubuntu. Nosi on nazwę Kadu. Instalujemy:

Program uruchamiamy: Programy→Internet→Kadu
Polecam także multikomunikator Pidgin (uruchamiamy: Aplikacje→Internet→Pidgin) który obsługuj szereg protokołów.
W wersji 9.10 Pidgin nie jest domyślnie zainstalowany. Instalujemy:

Podczas instalacji zostanie usunięty komunikator Empathy!

Od niedawna pojawiła się możliwość obsługi protokołu GG w komunikatorze Empathy.
Wymaga to jednak wykonania kilku czynności.


Ubuntu Tweak.

Jest to bardzo przydatna aplikacja dla początkujących. Tutaj znajdziemy opis funkcji i sposób instalacji. Możliwa jest też instalacja przez wskazany wcześniej program Ultamatix (zakładka Tweaks). Zainstalowany program uruchamiamy: Programy→Narzędzia systemowe→Ubuntu Tweak .
Ciekawą funkcją UT są Repozytoria osób trzecich.



Klikamy Odblokuj i zaznaczamy okienko przy OpenOffice.org (zostaniemy poproszeni o hasło). Zamykamy UT i uruchamiamy Menedżer aktualizacji, dzięki dodaniu repozytoriów OO zaktualizuje się do wersji 3.0.
Ubuntu 9.04 domyślnie zawiera OO w wersji 3.0!
Tutaj dowiesz się jak zainstalować wersję 0.5.8.

Instalacja Wine.

Narzędzie Wine nie jest domyślnie umieszczone w Ubuntu, jednak instalacja jest bardzo prosta. Wydajemy w konsoli polecenie:

Aby zainstalować nową wersję: (podpowiedział @kira)

Wine dostępne jest: Programy→Wine
Aplikację można także zainstalować przy wykorzystaniu Ubuntu Tweak (Programy→Dodaj/Usuń) lub Ultamatix (zakładka Virtualization).


Wine. Instalacja aplikacji .exe.

Instalacja przy pomocy wine nie jest zbyt skomplikowana. Przedstawię ją na przykładzie gry YSflight. Instalkę pobieramy stąd. Zapisujemy ją gdziekolwiek. Zaznaczamy, PPM i klikamy "rozpakuj tutaj". Otwieramy rozpakowany folder i zaznaczymy plik "setup.exe", teraz PPM i wybieramy opcję "Otwórz za pomocą Wine Windows Program Loader". Uruchomi się instalator który zainstaluje grę którą znajdziemy: Programy→Wine→Programy
Musimy jednak pamiętać, że wine nie jest programem doskonałym. Niektórych aplikacji nie zainstalujemy lub mimo instalacji aplikacja nie będzie działała prawidłowo.
Tutaj znajdziecie listę aplikacji wspieranych przez wine.
W skutecznym używaniu wine pomoże instalacja DirectX.
Osobiście proponuję poszukać zamienników programów i linuksowych wersji gier.


Instalacja Wine-Doors

Doors to aplikacja która pozwoli nam w prosty sposób zainstalować windowsowe programy i gry na Ubuntu. Tutaj zobaczycie listę dostępnych aplikacji.
Instalujemy pobierając paczkę .deb.
Uruchamiamy: Programy→Wine→Wine-Doors.



Obsługa nie wymaga dodatkowych wskazówek.


PlayOnLinux

PlayOnLinux jest kolejną aplikacją umożliwiającą nam instalację windowsowych programów. Możemy ją zainstalować pobierając paczkę .deb. Na stronie domowej zapoznamy się z projektem. Nie wiem czym jest to spowodowane ale przynajmniej u mnie aplikacja pojawia się w: Programy→Gry.
Sposób instalacji za pomocą konsoli znajdziecie na blogu.


Lokalizacja "zagubionych" plików i aplikacji.

W razie problemów z odnalezieniem jakiegoś pliku czy aplikacji możemy posłużyć się konsolą wydając w niej polecenie:


Aplikację można też uruchomić z poziomu konsoli wpisując jej nazwę (czasami konieczne jest poprzedzenie "sudo")
Użytkownikom instalującym wiele aplikacji polecam program Wia.


Ochrona antywirusowa.

Choć zagrożenie ze strony wirusów jest niewielkie polecam skanowanie systemu, "tak dla pewności". Popularnym narzędziem jest ClamAV. Instalujemy przez Dodaj/Usuń , w zakładce "Wyświetl" zaznaczamy "Wszystkie programy z otwartym źródłem" a w polu "Szukaj" wpisujemy "clamav". Uruchamiamy: Programy→Narzędzia systemowe→Virus Scanner.
Polecam ten wpis.
Oczywiście w sieci bez trudu odnajdziemy linuksowe wersje Avast czy AVG.


Konfiguracja połączenia PPPoE.

Konfiguracja tego rodzaju połączenia jest niezmiernie prosta. Wydajemy polecenie:

W konsoli uruchomi się kreator połączenia który poprosi nas o podanie loginu i hasła.


Zmiana kolejności uruchamianych systemów.

Możemy tego dokonać w prosty sposób przy pomocy programu Startup-Manager. Uruchamiamy: System→Administracja→Startup-Manager . W zakładce "Opcje startowe" w prosty sposób zmienimy domyślnie uruchamiany system.
Startup możemy zainstalować w Centrum oprogramowania Ubuntu (Dodaj/Usuń)


"Czyszczenie" systemu.

W menadżerze pakietów Synaptic znajdziemy funkcję dzięki której w łatwy sposób usuniemy pozostałości po konfiguratorze (zależności pozostałe po usunięciu jakiegoś oprogramowania). Uruchamiamy menedżer Synaptic i wybieramy: Stany→Nie zainstalowane. Pakiety zaznaczamy do "całkowitego usunięcia" i klikamy "zastosuj".
W łatwy sposób usuniemy także niepełne paczki. Wystarczy, że w terminalu wykonamy polecenie:

Możemy także usunąć "osierocone paczki". Instalujemy paczkę "deborphan":

Właściwe "czyszczenie" przeprowadzamy wydając w terminalu polecenie:

Kolejnym poleceniem przy pomocy którego zwolnimy nieco miejsca jest:


Enemy Territory. Instalacja i uruchomienie gry.

Zaczynamy pobierając instalator. Rozpakowujemy: PPM→Rozpakuj tutaj. Powstały folder przenosimy do "Katalog domowy". Jest to konieczne do instalacji! W konsoli wydajemy polecenie:

Po chwili uruchomi się graficzny instalator. Grę uruchamiamy Miejsca→Katalog domowy→enemy-territory→et.x86
Aby gra działała poprawnie musimy uruchomić dźwięk:

Konieczne jest też wyłączenie compiza:

Po zakończeniu gry uruchamiamy CF poleceniem:

Udanej gry!


Błąd,"E: dpkg was interrupted, you must manually..."

Nie wiem dlaczego się tak dzieje ale u większości początkujących pojawia się ten błąd:

Cytat:E: dpkg was interrupted, you must manually run 'dpkg --configure -a' to correct the problem.
E: _cache->open() failed, please report.

Uniemożliwia on jakiekolwiek działania z repozytoriami czy aktualizacjami.
Polecenie które rozwiąże problem podpowiada sam system lecz aby ono zadziałało musimy nadać mu prawa root-a. Czyli:

Dokonana zostanie rekonfiguracja pakietów. Po tym doradzam uruchomienie Menedżera Synaptic i sprawdzenie stanu pakietów filtrem "uszkodzone".
Od wersji 9.04 podane jest pełne polecenie (z sudo)

Linki.

Poradnik w wersji Pdf.
Strona Ubuntu.
Ogromna baza stylów, tapet itp.
GetDeb. Baza paczek .deb.
Wszystko o grach.
Artykuły dla początkujących. (dzięki @pocozyc)
"Oficjalne" polskie forum Ubuntu. na prośbę Adriana powstrzymam się od komentarza
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Poradnik powstał dzięki pomocy: @Enlik, @panjandrum, @Piotrek23, @mariom, @Martinex, @skoruppa,
Wersja PDF - @Massad

tar.gz to przeważnie skopmresowane źródła, więc paczkami raczej bym tego nie nazwał. Paczki to .deb i .rpm dla innych dystrybucji. Też GUI to nie nakładka, tylko graficzny sposób prezentacji informacji i interakcji z użytkownikiem, tak jak CLI jest tekstowym.
Według mnie parę poprawek trzeba nanieść, ale teraz nie mam za bardzo czasu, więc może później.

---

Nawet fajną ściągawkę ktoś zrobił na czytelni:
http://czytelnia.ubuntu.pl/index.php/200...epid-ibex/

tar.gz to zwykłe archiwum najczęściej są źródła programów w nich spakowane i za chiny nie umiem ich skompilować, to używam gotowych paczek .deb problem jest jak ich nie ma .
GUI: to zwykły interfejs graficzny, w moim przypadku must have, no może poza apt-getem bo tego umiem z konsoli obsługiwać.
Przydałby się tutorial jak kompilować programy ze źródła, mi by się przydał.

PS: nie czepiaj się dziewczyny .

Kompilacja:
http://pl.wikibooks.org/wiki/Ubuntu/Komp...B3de%C5%82
W google jest tego duuuużo więcej.

ps. Nie czepiam się, tylko nanoszę swoje uwagi Jak już ma być poradnik, niech będzie dobry.

(20.03.2009 12:51:09)panjandrum napisał(a):  tar.gz to przeważnie skopmresowane źródła, więc paczkami raczej bym tego nie nazwa.

A ja wręcz przeciwnie, jakiego formatu paczek używa Arch - Pacman?

nie problemu piszcie co zmienić i poprawić ale pamiętajcie, że nie musi to być "informatyczne" na 100%, chodzi o zrozumienie, wiem po sobie, kiedy troszkę okrzepłam już sama pojęłam niektóre rzeczy,
@panjandrum, fajnie, że się przyłączyłeś , a co do kompilacji to te poradniki są do bani , za dużo nowych informacji na raz, chyba napiszę coś sama tak jak ja się nauczyłam tzn. łopatologicznie

p.s. temat paczek chyba zostawię tak jak jest, nie ważne dla zielonych czy to paczka, skompresowane źródło czy inne cudo, takie rozdrabnianie zniechęca , poruszymy temat w kompilacji

Z tego co sobie przypominam ten poradnik miał być dla Ubuntu, a nie dla Archa, w w Ubu .tar.gz i podobne są to spakowane źródła i nie są obsługiwane przez żaden system zarządzania pakietami.

---

Możemy dojść do porozumienia i nazwać to paczkami źródeł

Dobra do poprawy:

Cytat:Paczki Ubuntu mają inne rozszerzenia niż te znane z windowsa. Najpopularniejsze to „tar.gz”, „tar.gz2, „deb”.

Zamień na:

Cytat:Paczki Linuksie mają inne rozszerzenia niż programy znane z Windows. Najpopularniejsze to „.tar.gz”, „.rpm" „.deb”.

ok, będzie alternatywne wyjście, napiszę coś o uproszczeniu i wskażę, że istniej też coś takiego,

A ta w ogóle "Paczka" to jest określenie raczej potoczne, chociaż często używane, które tak naprawdę oznacza:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pakiet_instalacyjny

Mówi się tak dlatego, że jest to wolne tłumaczenie od angielskiego "package"

To było tak na marginesie